خدایا... ہِیچ بنده اے را اونقدر تنہِا نڪن ڪہِ بہِ ہِر بے سروپایے بگہِ عشقم..
کد Ùx90کج شدÙx8eÙx86Ùx90 تÙx8eصآÙx88Ûx8cر
کداÙx87Ùx86Ú¯ براÛx8c Ùx88بÙx84اگ
-->-->--> کدÙx87اÛx8c جاÙx88ا اسکرÛx8cپت
Ùx83د Ùx85Ùx88سÙx8aÙx82Ùx8a براÙx8a Ùx88بÙx84اگ
روزای خوبی بود تنها کسم بودی دلواپست بودم
دلواپسم بودی …
روزای بعد از تو تنها کسم غم شد
هر لحظه تنهایی هر لحظه ماتم شد
مثل درختی زرد می خشکم از ریشه
این زندگی بی تو کی زندگی میشه
با دشمن من دوست با عشق من دشمن
نفرین به دل دادن نفرین به دل کندن
از پیش من میری دستاشو میگیری
از عشق میمیری اصلا حواست نیست
بی تونگام گریه رنگ صدام گریه
تو خنده هام گریه اصلا حواست نیست
اصلا حواست نیست …
از نامه ی دوریت من خط به خط گریه
با تو فقط شادی با من فقط گریه
وقتی که دلتنگم بارون و میفهمم
اندوه چشمای گریون و میفهمم
تو با یقین رفتی گفتم مردد رفت
از زندگی بی تو تا مرگ باید رفت
من از همه دلگیر من تو جونی پیر
تقدیر من اینه نفرین به این تقدیر
…
از پیش من میری دستاشو میگیری
از عشق میمیری اصلا حواست نیست
بی تونگام گریه رنگ صدام گریه
تو خنده هام گریه اصلا حواست نیست
اصلا حواست نیست …
کامران مولایی درخت زرد
برچسب: کامران مولایی ,
نویسنده: مجید